12. Violeta Nozier
(1933)

Të gjitha perdet e botës lëshuar mbi sytë e tu
Ato mundohen më kot
Para pasqyrës së tyre aq sa mbeten pa frymë
Për të tendosur harkun e mallkuar të origjinës
e të pasardhësve
Ti s’i ngjan më askujt as gjallë as të vdekur
Mitologjike nga koka gjer te këmbët
Burgu yt është shenja që ato përpiqen ta arrijnë
në gjumin e tyre
Të gjithë kthehen aty ai i asgjëson ato

Siç përtërihemi në burimin e një parfumi në rrugë
Ato shpështjellin fshehtas udhën tënde
Shkollarja e bukur e liceut Fenelon që rriste një lakuriq nate
në bankën e sajë
Lulebora e dërrasës së zezë
Rigjen vatrën familjare ku hapet
Një dritare morale natën
Prindërit dhe një herë sakrifikojnë për fëmijën e tyre
Vendoset mbulesa mbi tavolinën e operacionit
Burri i mirë është i zi për më shumë gjasë
Makinist thonë i trenave presidencial
Në një vend defektesh shefi i lartë i shtetit
Kur nuk udhëton në këmbë nga frika e biçikletave
S’ka më të ngutshme se të tërheqë sinjalin e alarmit
për të lodruar në këmishë përmbi shpatinë
Gruaja e përsosur ka lexuar Kornejin në librin
e shkollës së vajzës së saj
Gruaja franceze dhe e ka përfshirë atë
Si apartamenti i saj përfshin një kthinëz të veçantë rrangullash
Ku shndrit në mënyrë të mistershme një lëvere
Ajo s’është nga ato që futin tinës duke qeshur njëzet franga
në çorapin e tyre
Kartëmonedha mijëshe e qepur në tegelin e fundit të saj
I siguron një ngurtësi para-kufome
Fqinjët janë të kënaqur
Gjithë rreth e përqark tokës
Të kënaqur për të qenë fqinj

Historia do thotë
Se Z. Nozier ishte një burrë shumë i matur
Jo vetëm se kishte kursyer pesëqind e gjashtëdhjetë e pesë mijë
franga
Por sidomos se kishte zgjedhur për vajzën e tij një emër
në pjesën e parë të të cilit mund të shplekste
psikanalitikisht programin e tij
Biblioteka e krevatit dua të them komodina
Nuk ka më pas kësaj veç një vlerë zbukurimi
Babai im harron ndonjëherë se unë jam vajza e tij
I shastisuri
Ai që në të njëjtën kohë ka frikë dhe ëndërron të tradhtohet
Fjalë të paqarta si një agoni mbi një merak
Kush thotë se i ka dëgjuar ato nga goja jote shpërfill gjithçka
që ia vlen të shpërfillet
Ky lloj guximi sot është i vetmi
Ai na dëmshpërblen vetëm ai për këtë dyndje drejt një tende murgeshash
Që nuk është më
Tendë e bukur si një krater

Por çfarë ndihme
Një burrë tjetër të cilit i besoje pikëllimin tënd
Në një shtrat një burrë që të kishte kërkuar kënaqësi
Dhuratë ngaherë e pakrahasueshme e rinisë
Ai ka marrë sekretin tënde përmes përkëdheljeve të tua
Lipsej që ky kalimtar të ishte pa rëndësi
Drejt teje s’ka ditur të bëjë të fluturojë veç një flakurimë
në natën pa gjumë
Që ti krisje e ikje
Ti s’mund ta humbje atë veç në krahët e rastësisë
Që i bën aq valëvitëse pasdreket e vona të Parisit
rreth femrave me sy kristali të çmendur
Pre e dëshirës pa fre anonime
Të cilës i bën jehonë mrekullisht vetëm
Në heshtje
Për ne emri që babai yt të ka dhënë e të ka ngazëllyer

Futet tinës ku ka qëndruar taka jote e lartë prej sheqeri

S’ndryshon gjë nëse ato bëjnë ose jo sikur kjo s’u ka hije
Përpara seksit tënd fluturak si një lule e Katakombeve
Studentë pleq gazetarë të kalbur revolucionarë të rremë
priftërinj gjykatës
Avokatë të paqëndrueshëm
E dinë mirë se aty mbaron çdo hierarki

Megjithatë një djalosh të priste enigmatik në një
tarracë kafeneje
Ky djalosh i cili në Lagjen Latine duket se shiste ndërkohë
Aksione franceze
Resht së qeni armiku im meqë ti e doje atë
Do kishit mundur të jetonit bashkë ndonëse është aq e vështirë
për të jetuar me dashurinë tënde
Ai të shkruante duke ikur e dashur Vajzë e Keqe
Është ende i bukur
Me çfarë dimë deri tani paraja fëmijërore s’është
veç shkuma e dallgës
Shumë kohë pas kalorësisë dhe Kalorësisë së qenve
Violetë
Takimi nuk do jetë më poetikisht veç një femër e vetme
në korijet që nuk gjenden të Fushë - Marsit
E ulur me këmbët në X mbi një karrige të verdhë