7. Markezi i Sadit është kthyer

Markezi i Sadit është kthyer brenda vullkanit në shpërthim
Prej nga kishte ardhur
Me duart e tij të bukura akoma të stolisura me thekë
Sytë e tij prej vashe
E këtë arsye njëlloj me të shpëtojë kush të mundet që s’ishte
Veç e tij
Por nga salloni fosforeshent me llamba rropullish
Ai nuk reshte së lëshuari urdhra misteriozë
Që hapin një zgërbonjë në natën morale
Me anë të kësaj çepoje un shikoj
Hijet e mëdha plot kërcëllitje lëvozhga e vjetër e gërryer
Prishet
Për të më lejuar të dashuroj ty
Si burri i parë dashuroi gruan e parë
Në liri të plotë
Kjo liri
Për të cilën zjarri vetë është bërë burrë
Për të cilën markezi i Sadit sfidoi shekujt e pemëve të tij
të mëdha abstrakte
Akrobatë tragjikë
Kapur në fillin e Virgjëreshës së dëshirës