22. Lulja e diellit

Udhëtarja që përshkoi Tregjet në rënie të verës
Ecte mbi majat e gishtërinjve
Dëshpërimi i shtynte në qiell zambakët e saj të mëdhenj aq të bukur
E në çantën e dorës ishte ëndrra ime ky flakon kripësh
Që ka thithur vetëm ndrikulla e diellit
Topitjet shpaloseshin si avulli
Te Qeni që bëhet tym
Ku sapo qenë futur po-të e jo-të
Gruaja e re s’mund të shikohej atje veçse keq e vëngër
Do përballesha unë me ambasadoren e kripës
Ose nga lakorja e bardhë mbi honin e errët që e quajmë mendim
Balloja e shpirtdëlirëve a e arriti kulmin
Fenerët merrnin zjarr ngadalë në gështenjat
Zonja pa mbrojtje u gjunjëzua mbi Urën - e - Ndërrimit
Rrugës Git - le - Coeur tingujt s’ishin më të njëjtët
Premtimet e netëve u mbajtën më në fund
Pëllumbat udhëtarë puthjet e ndihmës
Takohen në gjinjtë e të panjohurës së bukur
Shigjetuar nën tylin e lajmërimeve të përsosura
Një fermë lulëzonte në mes të Parisit
E dritaret e sajë binin nga Kashta e Kumtrit
Por ende askush s’banonte atje nga shkaku i bujtësve të beftë
Bujtësit që njihen më besnikë se fantazmat
Disa ashtu si kjo grua kanë pamjen për të notuar
E në dashuri futet pak nga substanca e tyre
Kjo i fut ato më thellë vetvetes,
Unë s’jam lojë e ndonjë fuqie shqisore
Megjithatë bulkthi që këndonte në flokët e hirit
Një mbrëmje pranë statujës së Etien Marsel - it
Më hodhi një vështrim kuptimplotë
Andre Breton kalo tha ai