9. Gjithmonë për herë të parë

Gjithmonë për herë të parë
Paksa të njoh nga pamja
Ti kthehesh në aksh orë të natës në një shtëpi të pjerrët me
dritaren time
Shtëpi krejt imagjinare
Atje nga një çast në tjetrin
Në errësirën e pastër
Jam gati të pres atë që edhe një herë shfaqet si çarja magjepse
Çarja e vetme
E fasadës dhe e zemrës sime
Sa më shumë të afrohem ty
Në realitet
Aq më shumë çelësi këndon në portën e dhomës së panjohur
Ku ti mu shfaqe vetëm
Ti je pikësëpari e derdhur nga koka te këmbët në brilant
Këndi levarash i një perdeje
Është një fushë jaseminësh që kam kundruar në mëngjes mbi një rrugë
të rrethinave të Grass - it
Me vjelëset e saj të luleve tërthoras
Prapa tyre fleta e errët që bie nga bimët e hequra
Para tyre trekëndëshi i joshjes
Me perden të ngritur pa u dukur
Futen në zallahi gjithë lulet
Ti kapërthehesh me këtë orë shumë të gjatë
kurrë aq të turbullt gjer në gjumë
Ti ashtu si mundje të ishe
E njëjta, përjashto që nuk do të takoj ndoshta kurrë
Ti bën sikur s’e di që të vëzhgoj
Mrekullueshëm s’jam shumë i sigurt se e di këtë
Plogështia jote m’i mbush sytë me lot
Një re interpretimesh rrethon secilin prej gjesteve të tua
Është një gjueti me mjaltë
Ka shilarthe mbi një urë ka togje degësh
që rrezikojnë të çjerrin ty në pyll
Ka në një vitrinë rruga Notre-Dame-de-Lorete
Dy këmbë të bukura kryq futur në çorape të gjata
Që hapen në qendrën e një tërfili të madh ngjyrë të bardhë
Ka një shkallë mëndafshi shpalosur mbi shermashek
Ka
Çfarë më harkon mbi humbellë
Nga shkrirja pa shpresën e pranisë tënde e të mungesës tënde
Unë kam gjetur sekretin
Për të dashur ty
Gjithmonë për herë të parë