1. Lufta

Unë shikoj kafshën kur ajo lëpihet
Për tu ngatërruar më mirë me çdo gjë që e rrethon atë
Sytë e saj ngjyrë duhie
Befas janë pellgu që tërheq nga vetja lëveren e pistë fundërrinat
Ai që e ndalon gjithmonë njeriun
Pellgu me sheshin e tij të vogël të Operës në bark
Meqë fosforeshenca është çelësi i syve të kafshës
Që lëpihet
E gjuha e saj
Që lëshohet pa u ditur kurrë më parë se ku
Është një kryqëzim zjarresh
Nga poshtë un kundroj qiellzën e saj
Formuar prej llambash në thasë
E nën kuben ngjyrë blu të thellë
Harqe të lara me ar njëherë në perspektivë njëra nga tjetra
Ndërsa përhapet fryma e formuar nga përgjithësimi pa fund i asaj
që i shkaktojnë vetes në sheshin publik këta mjeranë gjokszbuluar
duke gëlltitur pishakë njomur me vajguri nën një shi therës kacidhesh
Lungat e Kafshës shndrisin nga këto kasaphana të rinjsh nga të cilët
dendet Numri
Ijët të mbrojtura nga zhguaj vezullues që janë ushtritë
Konveksë ku secili vërtitet më së miri mbi menteshën e tij
Ndonëse varen nga njëri tjetri jo më pak se këndesat
që shahen në agim nga plehërishta në plehërishte
Prekin mungesën e vetëdijes megjithatë disa ngulmojnë
të mbështesin se dita do të lindë
Porta kam dashur të them Kafsha lëpihet nën krah
Dhe duken - ndoshta nga qeshja - të përpëliten batakçinjtë në fundin
e tavernës
Ky mirazh nga i cili qe bërë mirësia diskutohet
Është një shtresë zhive
Kjo do mund të llapej me një hurbë
Pandeha se Kafsha kthehej drejt meje pashë përsëri fëlliqësinë e vetëtimës
Sa e bardhë është ajo në angrrat e saj në imtësinë
e pyjeve të mështeknave ku organizohet përgjimi
Në ballamarët e anijeve të saj në bashin e të cilave zhytet
një grua që kapitjet e dashurisë e kanë stolisur me një thjerrëz të gjelbër
Alarme të rreme Kafsha mban gati kthetrat e saj kurorë të fryrë rreth gjinjve
Përpiqem mos të shalakatem shumë kur ajo tund bishtin
Që është njëherësh karrocë e shtrembër e fshikullimë kamxhiku
Në aromën mbytëse të brumbullit
Nga kashta e tij ndragur me gjak të zi e ngjyrë ari drejt hënës
ai mpreh një nga brirët mbi pemën flakëruese të ankesës
Duke u mbledhur kulaç në mefshtësinë e lemerishme
E lajkatuar
Kafsha lëpin seksin unë nuk thash gjë

2. Brendësia

Një tryezë e shtruar me luksin më të madh
E gjatë me tepri
Më ndan nga gruaja e jetës
Që mezi ma zë syri
Në yllin e gotave të çdo madhësie që e mban atë përmbysur nga mbrapa
Goks zbuluar si prej shkulmash ere

3. Joshësja

Baulet e mia s’kanë më peshë etiketat janë dritëza që vrapojnë mbi pellg
Do mjaftojë gjithçka për këtë vend ku çon plot gjëra pas daljes jashtë përdorimit
karroca postës e natës
Gjithçka prej kristali të zi përgjatë mullarëve shakullinë drenjash
Kështjella që fërgëllon e unë betohem se sapo vuri
një shkreptimë përpara meje
Vendi i mashtruar prej çdo gjëje që do mund ta bënte atë të banueshëm
Unë nuk shikoj veç korridore të ngushtë të ngatërruar
Shkallë helikoidale
Vetëm në majë të kullës së vrojtimit
Shpërthen ajri i krasitur në formën e trëndafilit
I syrgjynosur besëtytnisht vendi primitiv i një krahu kallamash për t’u shtrirë
Arkitekti i marrë për atë që mbetej hapësirë e lirë
Ngjan të ketë ëndërruar një garazh për mija tryeza të rrumbullakëta
Secila e pandehur për të darkuar havjar me shampanjë
Me mua bustet e dyllit njëri më i bukur se tjetri
por mes tyre i panjohshëm është futur tinës një bust i gjallë
Buste sepse s’ka veç një sofrabez me reflekse të ndryshueshme
për të gjitha tryezat
Mjaft i mangët për të ngujuar shtatin e gjithë këtyre femrave
të rreme e të vërteta
Çdo gjë që është ose mungon nën sofrabez fashitet nga muzika
Orakulli i dëshiruar i mëqikut të një këpuce
Më i shkëlqyer se një peshk i hedhur në bar
Ose i një pulpe që bën një tufë llambash minatorësh
Ose i gjurit që hedh një fluturues në zemrën time
Ose i një goje që përkulet që përkulet për të derdhur parfumin e saj
Ose i një dore në fillim larg çastit kur duket se nuk e shmang
një prekje krahësh me dorën time
O menisk
Përtej gjithë dhuratave të lejuara e të ndaluara
Në kurriz elefantësh këto shtylla që hollohen gjer në fije
mëndafshi në shpellat
Menisk perde e mrekullueshme tangjenteje kur jeta s’është
veç një çafkë që pi
Dhe thuaj se kaq mirë unë nuk do të shikoj më ty

4. Më se i dyshimtë

Lisat janë prekur nga një sëmundje e rëndë
Thahen pasi i kanë lënë të ikin
Në një dritë ujërash plehu në perëndim të diellit
Një mori koka gjeneralësh

5. Në rrugën Shën Romane

Poezia bëhet në një shtrat si dashuria
Çarçafët e saj të shprishur janë agimi i gjërave
Poezia bëhet në pyje

Ajo ka hapësirën që i duhet asaj
Jo këtë por tjetrën që kushtëzon
syrin e gjeraqinës
vesën mbi një bargjan
Kujtimin e një shisheje vere të bardhë Traminer
të veshur mbi një tepsi argjendi
Një shufër të lartë turmalini mbi det

Dhe rrugën e aventurës mendore
Që ngjitet thikë
Një vendqëndrim dhe prishet menjëherë

Kjo nuk tellalliset nga maja çative
Është e pahijshme të lësh portën hapur
A të thërrasësh dëshmitar

Tufat e peshqve gardhet e trishtilave
Shinat në hyrjen e një stacioni të madh
Reflekset e dy brigjeve
Brazdat e bukës
Flluskat e rrëkesë
Ditët e kalendarit
Lule balçi

Akti i dashurisë dhe akti i poezisë
Janë të kundërt
Me leximin e gazetës me zë të lartë

Drejtimi i rrezes së diellit
Drita e rimtë që bashkon prerjet gdhe
të druvarit

Filli i balonës në formë zemre ose rrjete zogjsh
Goditja ritmike e bishtit të kastorit
Zelli i vetëtimës
Hedhja e sheqerkave nga lartësia e shkallëve të vjetra
Orteku

Dhoma e ngashënjimeve
Jo zotërinj kjo nuk është Dhoma e Tetë
As avujt e fjetores një mbrëmje të diele

Figurat e vallëzimit luajtur tejdukshëm mbi pellgje
Mbërthimi pas një muri i një trupi femre
me hedhje kamash

Pufkat e holla të tymit
Kaçurrelat e flokëve të tu
Lakorja e sfungjerit të Filipineve
Vargje perlash të gjarprit koral
Hyrja e shermashekut në gërmadha
Ajo ka gjithë kohën përpara

Shtrëngimi poetik si shtrëngimi i mishit
Aq sa zgjat
Ndalon çdo panoramë mbi mjerimin e botës

6. Pleine marge
(1940)
Pierre Mabij-it

Unë s’ jam për ithtarët
S‘kam banuar kurrë në lokalitetin Bretkosërishtet
Llamba e zemrës sime kërcet e ikën e shpejt lemzon pranë
trojeve
Unë kurrë s’kam qenë shtyrë veç drejt atij që s’e përpin kujdesi
Një pemë e rrëmbyer nga uragani
Anije xixëllimash e ngarë nga një muço
Ndërtesë me vështrim të vetëm pa pulitjen e hardhucës e mija
gjethnaja

Unë s’kam parë askënd veç femrave që gjenin belanë
me kohën e tyre
Ose pikërisht ato ngjiteshin drejt meje të ngritura nga avujt e një honi
Ose ende munguese më pak se një sekondë më parë më prinin
me hapin robot të Daullexhiut
Në rrugën ku flokët e tyre në erën më të vogël ngrinin pishtarin

Midis të gjithave kjo mbretëreshë e Bizantit me sytë të hedhur
aq larg përtej detit
Sa unë s’gjendem kurrë në lagjen e Markatave ku ajo mu shfaq
Pa shumimin e saj sa të ha syri në xhamat e karrocave
të shitëseve të manushaqeve

Midis të gjithave fëmija e shpellave me shtrëngimin e tij që e zgjat
gjithë jetën natën eskimeze
Kur tashmë agu pa frymë gdhend drerin e tij mbi xham

Midis të gjithave fetarja me buzë murgeshe
Në mikrobusin nga Krozoni në Kimper
Që me zhurmën e qerpikëve të saj trazon trishtilin me kësulë të zezë e bark
të verdhë
E lepuri me grremç do rrëshqasë me këmbët e kryqëzuara

Midis të gjithave rojtarja e vjetër e vogël me flatra e Portës
Me anë të së cilës hamendjet depërtojnë midis karrocave të riksha-ve
Ajo më tregon vargun e arkave me mbishkrime ideografike përgjatë Senës
Ajo është në këmbë mbi vezën e thyer të lotusit pranë veshit tim

Midis të gjithave ajo që më buzëqesh nga thellësia e pellgut të Berrit
Kur nga një urë e Martigë-ve i ndodh të ndjekë mbështetur tek unë
procesionin e ngadaltë të llambave të harkuara
Me fustan balloje të meduzave që vërtiten në shkëlqim
Ajo që hiqet se ndodhet për hiçmosgjë në këtë festë
Për të shpërfillur atë që kjo përcjellje për çdo ditë në dy drejtimet
është blatim urimi

Midis të gjithave

Unë kthehem përsëri te ujqit e mi te mënyrat e mia të ndjesive
Madhështia e vërtetë
Është se divani i karfosur me atllas të bardhë
Mban yllin e shqyerjes

Më nevojiten këto shkëlqime të bujshme mbrëmjeje që godasin
tërthorazi pyllin tënd prej dafinash

Guaskat gjigante të sistemeve të formuara që paraqiten me prerje
të çrregullta në fshat
Me shkallë sedefi e reflekse qelqesh të vjetër
fenerësh
Nuk më mbajnë veç për funksionin e anës marramendëse
Mësuar njeriut i cili për të mos lënë gjë të shpëtojë
Prej zhurmës së madhe
Ndonjëherë ka shkuar deri sa të thyej pedalet

Marr çfarë më lipset në thyerjet e shkëmbit atje ku deti
Shpejton globet e tij të kuajve xhindosur prej qenve që ulërijnë
Ku vetëdija s’është më bukë në pallton e saj prej mbreti
Por puthja e vetmja që rimbushet nga vetë prushi i saj

E deri qenie të shtyra në një rrugë që s’është e imja
Që është e tillë sa e merr lehtë për të kundërtën e simes
Ajo mbulohet nga rëra fillimisht në fabulën e zanafillave
Por era ngrihet befas
parmakët kanë nisur të lëkunden madhështorë
rreth mollës së tyre me ngjyrat e ylberit
Për to ky ka qenë universi i flakur nga dritarja
Pa u kujdesur më për atë që nuk do duhej kurrë të mbaronte
Dita e nata duke këmbyer premtimet e tyre
Ose të dashurit që në mungesë të kohës gjejnë e humbin unazën
e burimit të tyre

O lëvizje e madhe e dukshme me anën e të cilës të tjerët
arrijnë të jenë të mitë
Bile dhe ata në kukurisjet e jetës të gjithë rrethuar nga zhguni
Ata vështrimi i të cilëve bën një grisje të kuqe në kaçube manash
Më marrin me vete më tërheqin ku s’di nga të shkoj
Sy lidhur ti digjesh ti largohesh ti largohesh
Sado të kenë trokitur tryeza e tyre është shtruar tek unë

Papa im i bukur me kurorë veshtulle me kokën lart mbi gjithë
ato balle të përkulur

Joakim dë Florë i tërhequr nga engjëj të lemerishëm
Që për disa orë sot ulin akoma krahët e tyre mbi lagjet e jashtme
Ku oxhakët kërcasin duke ftuar në një zgjidhje më pranë dhembshurisë
Se konstruksionet shtatëfaqësh ngjyrëtrëndafili të Xhotos

Mjeshtër Ekhard mjeshtri im në bujtinën e arsyes
Ku Hegeli i thotë Novalis - it Me atë ne kemi gjithçka
që na duhet dhe nisen
Me ata e me erën unë kam gjithçka që më nevojitet

Jansenius po unë ju prisja princ i përpikërisë
Duhet të kesh ftohtë
I vetmi që në të gjallë ia doli mbanë të mos ishte veç hija e tij
E nga pluhuri i tij shihet të ngrihet duke kërcënuar gjithë qytetin
lulja e ngërçit
Pâris dhjaku

Bukuroshja e dhunuara e nënshtruara dërrmuesja Kadiere

Dhe ju zotërinj Mirëdita
Që me salltanet të madh keni kryqëzuar vërtet dy gra besoj
Ju që një fshatar plak nga Farein - në - Dol
Në shtëpinë e tij midis portreteve të Maratit e Nënës Engjëllore
Më thoshte që duke u zhdukur u keni lënë atyre që kanë ardhur
e do mund të vinë
Zahire për shumë kohë

Salon-Martigues, shtator 1940

7. Markezi i Sadit është kthyer

Markezi i Sadit është kthyer brenda vullkanit në shpërthim
Prej nga kishte ardhur
Me duart e tij të bukura akoma të stolisura me thekë
Sytë e tij prej vashe
E këtë arsye njëlloj me të shpëtojë kush të mundet që s’ishte
Veç e tij
Por nga salloni fosforeshent me llamba rropullish
Ai nuk reshte së lëshuari urdhra misteriozë
Që hapin një zgërbonjë në natën morale
Me anë të kësaj çepoje un shikoj
Hijet e mëdha plot kërcëllitje lëvozhga e vjetër e gërryer
Prishet
Për të më lejuar të dashuroj ty
Si burri i parë dashuroi gruan e parë
Në liri të plotë
Kjo liri
Për të cilën zjarri vetë është bërë burrë
Për të cilën markezi i Sadit sfidoi shekujt e pemëve të tij
të mëdha abstrakte
Akrobatë tragjikë
Kapur në fillin e Virgjëreshës së dëshirës