23. Dielli në lak
Pablo Pikasosë

Frigoriferi i madh e i bardhë në natën e kohërave
Që shpërndan në qytet ngjethjet
Këndon për vetveten
E fundi i këngës së tij ngjan me natën
Që e bën mirë atë që bën e qan
Një natë kur ruaja mbi një vullkan
Hapa pa zhurmë portën e një kabine dhe u hodha në këmbët
e ngadalësisë
Qe aq e bukur dhe e gatshme të më bindej
S’qe veç një rreze e rrotës së maskuar
Në rrugën e të vdekurve ajo mbështetej mbi mua
Kurrë verërat mbi prush s’na ndriçuan
Mikja ime qe shumë larg agimeve që formojnë rrethin
Qark një llambe boreale
Në kohën e rinisë sime të njëmijtë
E zbuta këtë silur që llapëtin
Vështrojmë të pabesueshmen besojmë aty kundër dëshirë sonë
Meqë zura një ditë gruan që doja
Ne lëshojmë drita fatlume
Ato digjen në kofshën para meje
Për t’u zotëruar është një tërfil që i kam shtuar
artificialisht fletën e katërt

Djegagurit më cekin
Si zogjtë që rrëzohen

Nën hije ka një dritë e nën këtë dritë ka dy
hije
Duhanxhiu i jep dorën e fundit punës së tij
Kërkon njësimin e vetvetes me peizazhin
Është një nga të ngjethurat e frigoriferit të madh