30. Letrat mbi duna
Xhuzepe Ungaretit

Orari i luleve të zgavërta dhe mollëzave të kërcyera na ftonte të lenim
kriporet vullkanike për vaskat e zogthave. Mbi një pecetë të kuqe kompakte
janë vendosur ditët e vitit. Ajri s’është më aq i kulluar, rruga s’është më
aq e gjerë sa trumbeta e shquar. Në një valixhe mbuluar me piktura krimbash
të mëdhenj marrin me vete mbrëmjet jetëshkurtra që janë vendi i gjunjëve
mbi një fron faljesh. Biçikleta të vogla plot brinjë rrotullohen mbi banak.
Veshi i peshqve, më i bigëzuar se dorëzonja, dëgjon të zbresin të mëdhenjtë
e rimtë. Midis pelerinave arabe të shkëlqyeshme ngarkesa e të cilave humb në
perdet, unë njoh një njeri që rrjedh nga gjaku im.

31. Dëgjoj guaskën

Unë s’kisha nisur që të shikoja ty ti ishe AGULLIMË

Asgjë s’ishte zbuluar
Të gjitha varkat tundeshin në breg
Duke i lënë të mirat (ti e di) e këtyre kutive bajamesh
Të trëndafiltat e të bardhat midis të cilave endej një drugë
argjendi
E unë të quajta Agullimë duke fërgëlluar

Pas dhjetë vjetësh
Unë të gjej përsëri në lulen tropikale
Që çel në mesnatë
Një kristal i vetëm bore që do mbushte kupën
e dy duarve të tua
E thërrisnin në Martinikë lulja e ballos
Ajo dhe ti ndani misterin e ekzistencës
Rruazën e parë të vesës që ka dalë shumë kohë para të tjerëve
përplot me ylbere që mbajnë gjithçka
Shikoj atë që m’u fsheh përgjithmonë
Kur ti fle në lirishtën e krahëve të tu nën
fluturat e flokëve
E kur rilind nga feniksi i burimit tënd
Në mendrën e kujtesës
Nga mëndafshi me tallaz enigmatik i shëmbëlltyrës në
një pasqyrë pafund
Duke nxjerrë gjilpërën nga ajo që s’do e shikojmë veç një herë
Në zemrën time të gjitha flatrat e barit qumështor
Marrin me qira atë që më thua ti

Ti vesh një fustan vere që s’e njeh më veten
Thuajse të palëndët stërpikur nga gjithë anët
me magnete në formë patkoi me një pigment portokall
me të kuqen e bukur
me këmbët blu

32. Në gjysmëhijen e bukur

Në gjysmëhijen e bukur të 1934 - ës
Ajri ishte një ngjyrë trëndafili e shkëlqyer barbuni
E pylli kur po bëhesha gati të futesha aty
Niste me një pemë me gjethe prej letre cigaresh
Sepse unë të prisja
E nëse ti shëtit me mua
Nuk ka rëndësi se ku
Goja jote është vrug me gjithë qejf
Nga ku rinis pa pushim rruga blu e hallakatur dhe e thyer që ngjitet
Për tu murrëtyer në vragë
Të gjitha mrekullitë nxitonin në takimin tim
Një ketër kishte ardhur për të vënë barkun e bardhë mbi zemrën time
Nuk di si mbahej
Por toka ishte plot reflekse më të thella se ato të ujit
Sikur metali të kishte shkundur më në fund guallin e vet
Dhe ti e shtrirë mbi detin e lemerishëm të gurëve të çmuar
Ti vërtiteshe
E zhveshur
Në një diell të madh fishekzjarrësh
Unë të shikoja që zbrisje ngadalë nga amebat
Guaskat e vetë iriqit të detit unë isha aty
Kërkoj falje tashmë s’isha më aty
Kisha ngritur kokën sepse peshtafi i gjallë me push të bardhë
më pat lënë
Dhe isha i trishtuar
Qielli midis gjetheve ndriçonte i lebetitur e i paepur
si një pilivesë
Sapo do mbyllja sytë
Kur dy faqet e pyllit që befas qenë mënjanuar u shembën
Pa zhurmë
Si dy gjethet kryesoret të një lule Shëngjergji shumë të madhe
Të një lule të aftë për të nxënë gjithë natën
Unë isha aty ku ti më sheh
Në parfumin që ndjehet më gjithë forcën
Para se ato të ktheheshin si çdo ditë në jetën e paqëndrueshme
Pata kohë për të vënë buzët e mia
Në kofshët e tua prej xhami

33. Peshku teleskop

Peshku - teleskop thyen gurë në fundin e librave
Dhe kënaqësia i rrokullis këto gurë
Ashtu si shkojnë me gomar vashat e dikurshme
Me fustane akaciesh
Koha është aq e kthjellët sa dridhem se mos mbaron
Një shkulm ere mbi sytë e tu e s’do të shihja më
Tashmë gjithë gumat dalin në det të hapur
Të fundit fenerë - rruge prej kashte sprapsen para fikësit
Që fluturat e bardha u bëjnë një kaskë palombarësh
Ato s’do rrezikojnë në qytetin me carangtha të mëdhenj
Ku fryn një erë e verdhë për të thyer brirët e kacadrenjve
Unë banoj në zemrën e njërës nga këto carangtha
Ku flokët e tu janë dorëza portash nëndeti
Vjegë për të kapur thesare
Ne mund të shkojmë e të vijmë në dhomat ngjethëse
Të bredhim pa frikë në pyll currilash
Për të humbur në shkëmbinj të pamasë kristalesh të kulluar
Mishi yt i qullur nga hovi i mija zogjve të parajsës
Është një flakë e lartë shtrirë në borë
Bora e gjetjes tënde
Qilim i vogël i ujkut të bardhë sa ha syri

34. Ëndërroj të shikoj ty

Ëndërroj të shoh mbivendosur pambarimisht mbi veten
Je ulur mbi fronin e lartë prej korali
Para pasqyrës tënde gjithmonë në çerekun e parë të sajë
Dy gishtat mbi krahun e ujshëm të krehrit
E në të njëjtën kohë
Ti kthehesh nga udhëtimi qëndron e fundit në shpellë
Me çurgje vetëtimash
Ti nuk më njeh
Shtrirë mbi shtrat zgjohesh a të kot gjumi
Ti zgjohesh aty ku të mori gjumi a gjetiu
Je lakuriq topi i shtogut merr hov sërish
Mija topa shtogu zukasin sipër teje
Aq të vegjël sa çdo çast ti i shpërfill
Fryma jote gjaku yt shmangen nga zhonglerimi i marrë i ajrit
Ti përshkon rrugën makinat lëshuar mbi ty s’janë
më veç hija e tyre
Dhe po ajo
Fëmijë
Merret me një re xhixhash
Ti kërcen në litar
Aq gjatë sa të duket lart shkallës së padukshme
E vetmja flutur e blertë që s’i ndahet majave të Azisë
Unë ledhatoj gjithçka që ishe ti
Në gjithçka që duhet të jesh akoma
Dëgjoj të vërshëllejnë ëmbël
Krahët e tu të panumërt
Gjarpri i vetëm në çdo pemë
Krahët e tu ku në mes endet kristali i trëndafilit të erërave
Kroi im i gjallë i Sivas

35. Shqiponja seksuale ngazëllon

Shqiponja seksuale ngazëllen ajo do prarojë tokën prapë
Krahu i saj zbritës
Krahu i saj ngjitës tund pa u dukur bishtat e mendërzës me piper
Dhe krejt rrobën femërore të mrekullueshme të ujit
Ditët numërohen aq shkoqur
Sa pasqyra i ka hapur udhën një mjegullnaje pakënaqësish
S’shikoj në qiell veç një yll
S’ka më përqark nesh veç qumështit që përshkon elipsin e vet
trallisës
Nga ku parandjenja e qullët me qepalla agati gjithë sy e veshë
Ngrihet ndonjëherë për të kafshuar majën e ombrellës së saj
në baltën e dritës elektrike
Atëherë hapësirat hedhin spirancën shpalosen thellë syrit
tim të mbyllur
Ajsbergë shkreptimtar të dokeve të gjithë botëve të ardhme
Lindur nga një grimcë jotja nga një grimcë e panjohur dhe
e akullt që bëhet erë
Ekzistenca jote tufë gjigante lulesh që arratiset nga krahët e mi
E lidhur keq gërmon muret shpështjell shkallët e shtëpive
Humb gjethet në vitrinat e rrugës
Në kërkim të lajmeve nisem pa pushim në kërkim të lajmeve
Gazeta sot është prej qelqi e nëse shkronjat nuk mbërrijnë më
Vjen sepse treni ka qenë ngrënë
Çarja e madhe e smeraldit ku lindi një gjethnajë
Është përtharë përgjithmonë sharra bore verbuese
E gurore mishi uturijnë të vetme në rrezen e parë
I përmbysur në këtë rreze
Marr shenjën e vdekjes e të jetës
Në ajrin e ujshëm

36. Unë kam përpara meje

Unë kam përpara meje shtojzovallen e kripës
Me petkun qëndisur me shelegë
Që zbret gjer në det
Me vellon që ngjyen me ylber gjithë malin nga rënia në rënie
Ajo shkëlqen në diell si një llambadar uji i qashtër
E poçarët e vegjël të natës kanë përdorur thonjtë e sajë
pa hënë
Për të plotësuar takëmin e kafesë me helmarinë
Koha po prishet për mrekulli mbrapa këpucëve të saj
prej yjesh bore
Gjatë gjithë gjurmës që humb në ledhatimet e dy kunadheve
Rreziqet retrospektive kanë shpirt të bukur të shtrirë
në mënyrë të begatë
Nga prushet e fikur keq në kumbullën e egër të gardheve prej gjarprit
kurorë që mund ta marrin për një fill shumë të hollë gjaku të mpiksur
Fundi i oxhakut
Është gjithmonë aq shkëlqyeshëm i zi
Fundi i oxhakut ku unë kam mësuar të shikoj
E mbi të cilin vallëzon pa ndërprerje krepi me kurriz aguliçeje
Krepi që duhet ta hedhësh aq lart për ta praruar atë
Atë për të cilën gjej përsëri shijen e humbur
Në flokët e saj
Krepi magjik vula ajrore
E dashurisë sonë

37. Thuaj çfarë është poshtë

Thuaj atë që është poshtë fol
Thuaj atë që fillon
E fërko sytë e mi që mezi kapin dritën
Ashtu si vëzhgon dendësinë një gjahtar somnambul
Fërko sytë e mi hidhe tej këtë kapsulë rigoni
Që shërben të më gabojë për gjërat e ditës
Dita nëse ishte dita
Kur kalon mbi fshatra koha për të mjelë
A do t’i zbriste aq rrëmbimthi shkallët e saj
Për tu poshtëruar përpara vertikales së xixave
Që kërcejnë nga gishtat në gishta midis vajzave fshatare
ngaherë magjistare
Fërko sytë e mi me këtë rrjedhë madhështore që rilind
pareshtur nga këputja e vet
Mos lër veç që ajo të largojë atë që është me preka
Duke përfshirë në largësi trëndafilin e betejave
Si një rrjetë që pikon nën ngërçin e peshqve në perëndim
Fërko sytë e mi fërkoi ato me pluhurin verbues
të gjithçkaje që kanë parë
Një shpatull krelash pranë një broke uji të blertë
Mëngjesi

Thuaj atë që është poshtë mëngjesit poshtë mbrëmjes
Që të kem së fundi skicën topografike të këtyre
zgavrave të përjashtme me elementë e mbretëri
Sistemi i të cilave shkel shpërndarjen e thjeshtë të qenieve e të gjërave
Dhe shkapërderdh në mes të ditës sekretin e afrisë së tyre
Të prirjes së tyre për t’u shmangur ose për t’u përqafuar fort
Në imazhin e këtyre shkulmave
Që përshkohen pa u kuptuar në hartat detare
Është koha t’i kursejmë dukjet vetjake të dikurshme
Aq të gatshme për tu shfarosur në një gështenjë të vetme bythe majmunësh
Nga ku në mizëri njerëzit të gatshëm për të dhënë jetën
Shkëmbejnë një vështrim të fundit me të gjitha vajzat bashkë
Që rrëmben urën prej hermini të një bishtaje bathe
Por fërkoi sytë e mi
Në vezullimin e gjithë fëmijërive që kundrohen njëherësh në një bajame
Në thellësinë e së cilës në lega e lega
Ngjallet një zjarr farke
Që asgjë të mos shqetësojë zogun që këndon midis 8 - tave
Të pemës së fshikullimeve

38. Sytë ngjyrëmanushaqe të Babilonases

Sy ngjyrëmanushaqe të Babilonases së vogël shumë e bardhë
Në kërthizë që ngërthen një gur të çmuar të së njëjtës ngjyrë
Kur hapet si një dritare mbi një kopsht nate
Dora e Zhakëlin X
Sa të rrezikshëm që jeni në thellësi të kësaj dore
Sy të përtej-kohës përgjithmonë të lagësht
Lulja që do mund ta thërrisnit heshtja e profetit
E pësoi nga e tashmja e kaluara e ardhmja
Unë këndoj dritën e vetme të përputhjeve
Gëzimin e përkuljes mbi trëndafilin e madh zbukurues të katit
të sipërm të frigoriferit
Depërtimet e mrekullueshme nga të cilat shihet një ditë
se ato kanë bërë një kon të dyshemesë
Fuqinë e ndodhive të çuditshme pa rëndësi në vështrim
të parë
E dhuntinë e tyre të përshtatjes së fundit trallisëse për mua vetë
Unë këndoj horizontin tuaj fatal
Ju që picërroni në mënyrë të pakapshme në dorën e
të dashurës sime
Midis perdeve të jetës
E perdeve të zemrës
Sy ngjyrëmanushaqe
YZ
Të alfabetit sekret të domosdoshmërisë absolute

39. Do ishte ora pesë e mëngjesit

Do ishte ora pesë e mëngjesit
Barka me avull tendoste zinxhirin e sajë për të copëtuar
xhamat
Dhe përjashta
Një xixëllonjë
Çonte si një gjethe Parisin
S’ishte veç një britmë e dridhur e pandërprerë
Një britmë pjesë e azilit të Maternitetit aty pranë
MBARO SHKRIRËS I MARRË
Por gjithë kjo që kalonte nga gëzimi në shfryrjen e kësaj dhimbjeje
Më duket se unë isha rrëzuar një kohë të gjatë
Kisha ende dorën të shtrënguar mbi një grusht bari
E papritmas ky tutëlim lulesh e gjilpërash akulli
Këto vetulla të blerta ky lavjerrës meteori
Nga të cilat thellësira mund të ngrihej prapë kambana
Hermetike
Për të cilën asgjë një natë më parë nuk më bënte të parashikoja
Stacionin te kjo platformë
Kambana në muret e të cilës
Ondinë
Duke u tundur për të ngritur ty pedalin e harkëtarit në formë tehu
Ti kishe skalitur shenjat e sigurta
Të mahnitjes time
Me anën e një kame doreza prej korali e së cilës
kthehet nga pafundësia
Që gjaku yt edhe i imi
Të jenë veç një

40. Shkojnë gjymtyrët e tua

Shkojnë gjymtyrët e tua duke shpalosur rreth teje çarçafët e blertë
E bota e jashtme
Në pikla
Nuk lëviz më livadhet kanë zbërdhul ditët kambanoret
bashkohen përsëri
E fjalëkryqi shoqëror
Ka zbuluar kombinimin e fundit
Këtë mëngjes prapë këto çarçafë janë ngritur kanë lundruar
me ty nga një shtrat prizmatik
Në drejtim të kështjellës së marrtë të shelgut me sy dreri
Për të cilën kokë ulur
Unë qeshë nisur dikur
Çarçafët bajame e jetës sime
Kur ti ecën bakri i Afërditës
Pajis me nerva gjethen rrëshqitëse pa bordura
Krahu yt i madh ujor
Rreh në këngën e xhampunuesve

41. Në vendin tënd

Në vendin tënd unë nuk do t’i zeja besë kalorësit të kashtës
Këtë racë Roxheri që i dha lirinë Anxhelikës
Lajtmotivi këtu i grykës së metrosë
I vendosur në vargun e flokëve të tua
Është një halucinacion tërheqës liliputësh
Por kalorësi i kashtës kalorësi i kashtës
Të merr në vithe e ju derdheni në shëtitoren krenare të plepave
Gjethet e para të humbura të të cilëve lyejnë me gjalpë fetat
ngjyrë trëndafili të bukës së ajrit
Unë i adhuroj këto gjethe po aq
sa atë që tek ty është e pavarur sa më s’bëhet
Peshoren e tyre të zbehtë
për të numëruar manushaqet
pikërisht aq sa duhet që të duket përmes rrudhave më të
holla të trupit tënd
Lajmi i dorës së parë i padeshifrueshëm
I një shisheje që ka lundruar gjatë në det
Dhe unë i adhuroj ato kur mblidhen si një gjel i bardhë
I egër mbi shkallën e hyrjes së kështjellës të dhunës
Në dritën pikëlluese ku nuk duhet të jetohet më
Në zabelin e mahnitur
Ku gjahtari ve qytën e pushkës te supi për të gjuajtur fazanin
Këto gjethe që janë monedha e Danaes
Kur më është dhënë për të afruar ty për të mos parë më
Që të shtrëngosh te vetja këtë vend të verdhë të rrënuar
Më verbuesin e syrit tënd
Ku pemët fluturojnë
Ku ndërtesat fillojnë të tunden nga një gëzim pa shije
Ku lojërat e cirkut vazhdojnë me një luks frelëshuar
në rrugë
Për të mbijetuar
Nga largësia më e madhe dy ose tre silueta shkëputen
Mbi grupin e ngushtë përplaset flamuri i bardhë

42. I gjëmon të gjitha

Në zemrën e tokës indiane Oklahoma
Një burrë i ulur
Me syrin si një maceje që i vjen rrotull një belaje

Një burrë me rrathë te sytë
E nga dritarja
Këshilli i perëndive mashtruese të paepura
Që ngrihen çdo mëngjes në mjegullën më të madhe
Zanat e zemëruara
Virgjëreshat të regjistruara spanjisht në një trekëndësh të ngushtë
dybrinjënjëshëm
Kometat e ngulëta era e të cilave çngjyros flokët

Vajguri si flokët e Eleonorës
Gulfon mbi kontinentet
E në arrën e tij të zdritshme
Sa të ha syri ka ushtri që vëzhgojnë
Ka këngë që udhëtojnë nën flatrën e një llambe
Ka gjithashtu shpresë për të shkuar aq shpejt
Sa në sytë e tu
Ngatërrohen me vazhdën e xhamtë gjethet e dritat

Në kryqëzimin e udhëve të endacakëve
Një burrë
Qark të cilit kanë ravijëzuar një rreth
Si përqark një pule

Varrosur i gjallë në refleksin e sofrabezeve të bruzta
Të stivuara gjer në pafundësi në dollapin e tij

Një burrë me kokën të qepur
Në çorapet e diellit në perëndim
Me duart peshq - sëndukë

Ky vend i ngjan një kabareje të pamasë
Me femrat e ardhura nga fundi i botës
Shpatullat e të cilave rrokullisin guralecë prej çdo deti
Agjencitë amerikane s’kanë harruar të pajisin me shefa
indianë
Mbi tokën e të cilëve kanë hapur puse
E që s’janë të lirë për të qarkulluar
Veç në kufijtë e vendosur nga traktati i luftës

Pasuri e kotë
Mija qepallat e ujit që flenë

Nëpunësi publik kalon çdo muaj
Ai hedh kapelën e ceremonisë mbi krevatin mbuluar nga
një pëlhurë shigjetash
E nga valixhja e tij prej lëkure foke
Duken katalogët e fundit të manifakturave
Me krahë dore që i hapte e i mbyllte ato kur ne ishim fëmijë

Një herë sidomos një herë
Ishte një katalog automobilash
Që paraqiste karrocën e martesës
Me speader-in që shtrihet në një dhjetë metrash
Për tërheqjen
Veturën e piktorit të madh
Të prerë brenda një prizmi
Veturën e guvernatorit
Njëlloj me një iriq deti çdo gjemb i të cilit është një flakëhedhës
Kishte mbi të gjitha
Një veturë të zezë të pjerrët
Të kurorëzuar nga një shqiponjë prej sedefi
E zgavruar në të gjitha faqet nga zbukurime gdhendjesh
të oxhaqeve të sallonit

Ashtu si prej valëve
Një karrocë që s’mundej të lëvizte veç prej vetëtimës
Si ajo në të cilën kullot sytë e mbyllur princesha Acanthe
Një karrocë dore gjigante krejt me kërmij të përhimë
E me gjuhën e zjarrit si ai që shfaqet në orët fatale
në kopshtin e kullës Shën Zhak
Një peshk i shpejtë i kapur në një leshterik e që shumëzon
goditjet e bishtit

Një veturë e madhe salltaneti e zie
Për shëtitjen e fundit të një perandori të shenjtë që do të vijë
Nga fantazia
Që do nxirrte jashtë mode të gjithë jetën,

Gishti ka treguar pa hezitim shëmbëlltyrën e bërë akull
E që atëherë
Njeriu me kreshtë tritoni
Në timonin e tij prej perlash
Vjen çdo mbrëmje të fusë anën e jorganit të perëndeshës së misrit

Unë ruaj për historinë poetike
Emrin e këtij shefi të rrëzuar që është pak i joni
Të këtij burri të vetëm futur në rrethin e madh
Të këtij burri të ndryshkur shumë bukur në një makinë të re
Që e ngre erën në gjysmë shtizë

Ai quhet
Ai mban emrin flakërues I gjëmon - Të gjitha
Për jetë e mot vrapon të mbajë dy kunguj në një sqetull
Gjëmo fatin tënd që është një breshëri kambanash feste e kushtrimi
Gjëmo krijesat e ëndrrave të tua që u bie zali të rrahura në fustanet
e tyre të bardhë
Gjëmo unazën pa gisht
Gjëmo kokën e ortekut

43. Gjithë nxënësit bashkë

Shpesh ti thua duke treguar me takë tokën se si çel në çufër
trëndafili i egër
Duket i egër veç nga vesa
Ti thua Gjithë deti e gjithë qielli për një të vetëm
Ngadhënjim fëmijërie në vendin e valles ose më mirë për një të vetëm
Shtrëngim në korridorin e një treni
Kush shkon prapa diellit me të shtëna pushke mbi një urë ose më mirë
Edhe për një të vetme fjalë mizore
Si ajo që duhet thënë duke ju vështruar juve
Një njeri i përgjakur emri i të cilit shkon shumë larg nga pema në pemë
Që s’bën gjë veç hyn e del mes njëqind zogjve bore
Ku është mirë pra
E kur ti e thua këtë gjithë deti e gjithë qielli
Hallakaten si një mori çupëlinash në oborrin
e një konvikti të rreptë
Pas një diktimi në të cilin Zemra ma thotë këtë
Shkruhej ndofta Zemra përgjërohet

44. Një burrë e një grua krejt të bardhë

Thellë në qosh të ombrellës shikoj prostitutat e mrekullueshme
Me fustanin e tyre të zbërdhulët përbri fenerit të rrugës ngjyrë pyjesh
Marrin me vete një copë të madhe letre zbukurimi
Meqë s’mund t’i kundrojnë ato pa ankth në katet e dikurshme
të një shtëpie të rrënuar
Ose edhe një guaskë mermeri të bardhë rënë nga një oxhak
Ose dhe një fill të hollë nga këto vargje që nga prapa ngatërrohen
në sipërfaqet e pasqyrave
Instinkti i madh i djegies pushton rrugët ku ato rrinë
Si lule të përcëlluara
Sytë larg duke ngritur peshë një erë guri
Derisa zhyten si të ngrira në qendrën e shakullinës
Asgjë s’e arrin për mua kuptimin e mendimit të tyre të pavëmendshëm
Rrëkenë e freskët ku këpucët e tyre me qafa zhytin hijen e majës së tyre
Realitetin e këtyre grushteve bari të thatë ku zhduken
Unë shikoj gjinjtë e tyre që fusin një fije dielli në natën e thellë
Ritmi me të cilin ulen e ngrihen është e vetmja
masë e saktë e jetës
Unë shikoj gjinjtë e tyre që janë yje përmbi shkulma
Gjinjtë e tyre ku qan përgjithmonë qumështi i padukshëm
i bruztë

45. Mbi rrugën që ngjitet e zbret

Më thuaj ku do ndalojë kjo flakë
A ekziston një shenjë e flakës
Kjo këtu përthyen paksa letrën
Ajo fshihet te lulet e asgjë s’e ushqen
Por e shikojnë në sy e as nuk dinë çfarë shikojnë në sy
Meqë të shikojnë ty
Një statujë përgjunjet mbi det por
Ky nuk është më det
Fenerët ngrihen tani në qytet
Zënë rrugën me blloqe të mrekullueshme akulli e mishi
Që i rrokullisnin në shesh qerret e tyre të panumërta
Pluhuri ve në gjumë gratë me veshje mbretëreshash
E flaka vrapon gjithmonë
Është një jakëz dantelle në qafën e një zotërie të ri
Është kumbimi i pakapshëm i një kambane kashte në shtëpinë
e një poeti ose të ndonjë horri tjetër
Është hemisfera veriore e gjithë
Me llambat e saj të varura lavjerrësit e saj që rrinë
Është ajo që ngjitet nga humnera në orën e takimit
Zemrat janë lopatat e lehta të këtij oqeani të humbur
Kur sinjalet vërtiten në buzë të rrugëve me një zhurmë të thatë
Që i ngjan kësaj kërcitjeje të veçantë nën hapat e priftërinjve
S’ka më një aktore në turne në vagonët e bardhë e të artë
Që me kokën te dera e trenit ndërsa mendimet e ujit madhështorë
mbulojnë pellgjet
Të mos jetë gati të presë që flaka t’i japë harrimin
përfundimtar të rrolit të saj
Etiketat e fshira të shisheve të blerta flasin akoma
për kështjellat
Por këto kështjella janë të shkreta me përjashtim të një floknaje
të gjallë
Kështjellës-Ozon
E kjo floknajë që s’vonon aspak të prishet
Valëvitet në ajër meduza Është flaka
Ajo vërtitet tani përqark një kryqi
Mos i besoni ajo do përdhosë varrin tuaj
Nën tokë meduza është akoma në shtëpinë e saj
E flaka me krahë pëllumbi nuk shoqëron veç udhëtarët në rrezik
I lë hijen të dashurve sapo ato janë dy që të rrinë vetëm
Ku shkon ajo unë shikoj të thyhen pasqyrat e Venecias në afërsitë
e Venecias
Unë shikoj të hapen dritaret e shqitura nga gjithfarë muresh
në një kantier
Atje punëtorët lakuriq e bëjnë bronzin më të çelur
Janë tiranë shumë të ëmbël sepse kundër tyre ngrihen gurët
Në këmbët kanë byzylykë që janë bërë nga këta gurë
Parfumet sillen rreth tyre ylli i mirrës toka e sanës
Ato i njohin vendet me shi të zbuluar prej perlave
Një gjerdan perlash bën një çast që flaka të duket ngjyrë hiri
Por menjëherë një kurorë flakësh përfshin perlat e pavdekshme
Në lindjen e një pylli që duhet të shpëtojë nga rrënimi të vetmet
specie bimësh
Marrin pjesë një burrë dhe në majën e pjerrësirës së një shkalline fieri
Shumë gra të mbledhura mbi shkallaret e fundit
Ato hapin e mbyllin sytë si kukullat
Burri që unë s’jam më kamxhikon atëherë kafshën e fundit
të bardhë
Që zhduket në mjegullën e dendur mëngjesore
Do bëhet ndonjëherë vullneti i tij
Në djepin e parë të gjetheve flaka bie si një rrake
Nën sytë e saj hedhin rrjetën e rrënjëve
Një mbulesë argjendi mbi një pëlhurë merimange
Por flaka ajo nuk do dinte të merrte frymë përsëri
Mjerë një flakë që do rimerrte frymë
Mendoj për një flakë barbare
Si kjo që ecën orë e çast mbi gjurmën time
Dhe shndrit në rënien e gjetheve në çdo gjeth që bie
Flakë uji më udhëhiq mua gjer në det zjarri