33. Peshku teleskop

Peshku - teleskop thyen gurë në fundin e librave
Dhe kënaqësia i rrokullis këto gurë
Ashtu si shkojnë me gomar vashat e dikurshme
Me fustane akaciesh
Koha është aq e kthjellët sa dridhem se mos mbaron
Një shkulm ere mbi sytë e tu e s’do të shihja më
Tashmë gjithë gumat dalin në det të hapur
Të fundit fenerë - rruge prej kashte sprapsen para fikësit
Që fluturat e bardha u bëjnë një kaskë palombarësh
Ato s’do rrezikojnë në qytetin me carangtha të mëdhenj
Ku fryn një erë e verdhë për të thyer brirët e kacadrenjve
Unë banoj në zemrën e njërës nga këto carangtha
Ku flokët e tu janë dorëza portash nëndeti
Vjegë për të kapur thesare
Ne mund të shkojmë e të vijmë në dhomat ngjethëse
Të bredhim pa frikë në pyll currilash
Për të humbur në shkëmbinj të pamasë kristalesh të kulluar
Mishi yt i qullur nga hovi i mija zogjve të parajsës
Është një flakë e lartë shtrirë në borë
Bora e gjetjes tënde
Qilim i vogël i ujkut të bardhë sa ha syri