32. Në gjysmëhijen e bukur

Në gjysmëhijen e bukur të 1934 - ës
Ajri ishte një ngjyrë trëndafili e shkëlqyer barbuni
E pylli kur po bëhesha gati të futesha aty
Niste me një pemë me gjethe prej letre cigaresh
Sepse unë të prisja
E nëse ti shëtit me mua
Nuk ka rëndësi se ku
Goja jote është vrug me gjithë qejf
Nga ku rinis pa pushim rruga blu e hallakatur dhe e thyer që ngjitet
Për tu murrëtyer në vragë
Të gjitha mrekullitë nxitonin në takimin tim
Një ketër kishte ardhur për të vënë barkun e bardhë mbi zemrën time
Nuk di si mbahej
Por toka ishte plot reflekse më të thella se ato të ujit
Sikur metali të kishte shkundur më në fund guallin e vet
Dhe ti e shtrirë mbi detin e lemerishëm të gurëve të çmuar
Ti vërtiteshe
E zhveshur
Në një diell të madh fishekzjarrësh
Unë të shikoja që zbrisje ngadalë nga amebat
Guaskat e vetë iriqit të detit unë isha aty
Kërkoj falje tashmë s’isha më aty
Kisha ngritur kokën sepse peshtafi i gjallë me push të bardhë
më pat lënë
Dhe isha i trishtuar
Qielli midis gjetheve ndriçonte i lebetitur e i paepur
si një pilivesë
Sapo do mbyllja sytë
Kur dy faqet e pyllit që befas qenë mënjanuar u shembën
Pa zhurmë
Si dy gjethet kryesoret të një lule Shëngjergji shumë të madhe
Të një lule të aftë për të nxënë gjithë natën
Unë isha aty ku ti më sheh
Në parfumin që ndjehet më gjithë forcën
Para se ato të ktheheshin si çdo ditë në jetën e paqëndrueshme
Pata kohë për të vënë buzët e mia
Në kofshët e tua prej xhami