37. Thuaj çfarë është poshtë

Thuaj atë që është poshtë fol
Thuaj atë që fillon
E fërko sytë e mi që mezi kapin dritën
Ashtu si vëzhgon dendësinë një gjahtar somnambul
Fërko sytë e mi hidhe tej këtë kapsulë rigoni
Që shërben të më gabojë për gjërat e ditës
Dita nëse ishte dita
Kur kalon mbi fshatra koha për të mjelë
A do t’i zbriste aq rrëmbimthi shkallët e saj
Për tu poshtëruar përpara vertikales së xixave
Që kërcejnë nga gishtat në gishta midis vajzave fshatare
ngaherë magjistare
Fërko sytë e mi me këtë rrjedhë madhështore që rilind
pareshtur nga këputja e vet
Mos lër veç që ajo të largojë atë që është me preka
Duke përfshirë në largësi trëndafilin e betejave
Si një rrjetë që pikon nën ngërçin e peshqve në perëndim
Fërko sytë e mi fërkoi ato me pluhurin verbues
të gjithçkaje që kanë parë
Një shpatull krelash pranë një broke uji të blertë
Mëngjesi

Thuaj atë që është poshtë mëngjesit poshtë mbrëmjes
Që të kem së fundi skicën topografike të këtyre
zgavrave të përjashtme me elementë e mbretëri
Sistemi i të cilave shkel shpërndarjen e thjeshtë të qenieve e të gjërave
Dhe shkapërderdh në mes të ditës sekretin e afrisë së tyre
Të prirjes së tyre për t’u shmangur ose për t’u përqafuar fort
Në imazhin e këtyre shkulmave
Që përshkohen pa u kuptuar në hartat detare
Është koha t’i kursejmë dukjet vetjake të dikurshme
Aq të gatshme për tu shfarosur në një gështenjë të vetme bythe majmunësh
Nga ku në mizëri njerëzit të gatshëm për të dhënë jetën
Shkëmbejnë një vështrim të fundit me të gjitha vajzat bashkë
Që rrëmben urën prej hermini të një bishtaje bathe
Por fërkoi sytë e mi
Në vezullimin e gjithë fëmijërive që kundrohen njëherësh në një bajame
Në thellësinë e së cilës në lega e lega
Ngjallet një zjarr farke
Që asgjë të mos shqetësojë zogun që këndon midis 8 - tave
Të pemës së fshikullimeve