44. Një burrë e një grua krejt të bardhë

Thellë në qosh të ombrellës shikoj prostitutat e mrekullueshme
Me fustanin e tyre të zbërdhulët përbri fenerit të rrugës ngjyrë pyjesh
Marrin me vete një copë të madhe letre zbukurimi
Meqë s’mund t’i kundrojnë ato pa ankth në katet e dikurshme
të një shtëpie të rrënuar
Ose edhe një guaskë mermeri të bardhë rënë nga një oxhak
Ose dhe një fill të hollë nga këto vargje që nga prapa ngatërrohen
në sipërfaqet e pasqyrave
Instinkti i madh i djegies pushton rrugët ku ato rrinë
Si lule të përcëlluara
Sytë larg duke ngritur peshë një erë guri
Derisa zhyten si të ngrira në qendrën e shakullinës
Asgjë s’e arrin për mua kuptimin e mendimit të tyre të pavëmendshëm
Rrëkenë e freskët ku këpucët e tyre me qafa zhytin hijen e majës së tyre
Realitetin e këtyre grushteve bari të thatë ku zhduken
Unë shikoj gjinjtë e tyre që fusin një fije dielli në natën e thellë
Ritmi me të cilin ulen e ngrihen është e vetmja
masë e saktë e jetës
Unë shikoj gjinjtë e tyre që janë yje përmbi shkulma
Gjinjtë e tyre ku qan përgjithmonë qumështi i padukshëm
i bruztë