35. Shqiponja seksuale ngazëllon

Shqiponja seksuale ngazëllen ajo do prarojë tokën prapë
Krahu i saj zbritës
Krahu i saj ngjitës tund pa u dukur bishtat e mendërzës me piper
Dhe krejt rrobën femërore të mrekullueshme të ujit
Ditët numërohen aq shkoqur
Sa pasqyra i ka hapur udhën një mjegullnaje pakënaqësish
S’shikoj në qiell veç një yll
S’ka më përqark nesh veç qumështit që përshkon elipsin e vet
trallisës
Nga ku parandjenja e qullët me qepalla agati gjithë sy e veshë
Ngrihet ndonjëherë për të kafshuar majën e ombrellës së saj
në baltën e dritës elektrike
Atëherë hapësirat hedhin spirancën shpalosen thellë syrit
tim të mbyllur
Ajsbergë shkreptimtar të dokeve të gjithë botëve të ardhme
Lindur nga një grimcë jotja nga një grimcë e panjohur dhe
e akullt që bëhet erë
Ekzistenca jote tufë gjigante lulesh që arratiset nga krahët e mi
E lidhur keq gërmon muret shpështjell shkallët e shtëpive
Humb gjethet në vitrinat e rrugës
Në kërkim të lajmeve nisem pa pushim në kërkim të lajmeve
Gazeta sot është prej qelqi e nëse shkronjat nuk mbërrijnë më
Vjen sepse treni ka qenë ngrënë
Çarja e madhe e smeraldit ku lindi një gjethnajë
Është përtharë përgjithmonë sharra bore verbuese
E gurore mishi uturijnë të vetme në rrezen e parë
I përmbysur në këtë rreze
Marr shenjën e vdekjes e të jetës
Në ajrin e ujshëm