36. Unë kam përpara meje

Unë kam përpara meje shtojzovallen e kripës
Me petkun qëndisur me shelegë
Që zbret gjer në det
Me vellon që ngjyen me ylber gjithë malin nga rënia në rënie
Ajo shkëlqen në diell si një llambadar uji i qashtër
E poçarët e vegjël të natës kanë përdorur thonjtë e sajë
pa hënë
Për të plotësuar takëmin e kafesë me helmarinë
Koha po prishet për mrekulli mbrapa këpucëve të saj
prej yjesh bore
Gjatë gjithë gjurmës që humb në ledhatimet e dy kunadheve
Rreziqet retrospektive kanë shpirt të bukur të shtrirë
në mënyrë të begatë
Nga prushet e fikur keq në kumbullën e egër të gardheve prej gjarprit
kurorë që mund ta marrin për një fill shumë të hollë gjaku të mpiksur
Fundi i oxhakut
Është gjithmonë aq shkëlqyeshëm i zi
Fundi i oxhakut ku unë kam mësuar të shikoj
E mbi të cilin vallëzon pa ndërprerje krepi me kurriz aguliçeje
Krepi që duhet ta hedhësh aq lart për ta praruar atë
Atë për të cilën gjej përsëri shijen e humbur
Në flokët e saj
Krepi magjik vula ajrore
E dashurisë sonë