31. Dëgjoj guaskën

Unë s’kisha nisur që të shikoja ty ti ishe AGULLIMË

Asgjë s’ishte zbuluar
Të gjitha varkat tundeshin në breg
Duke i lënë të mirat (ti e di) e këtyre kutive bajamesh
Të trëndafiltat e të bardhat midis të cilave endej një drugë
argjendi
E unë të quajta Agullimë duke fërgëlluar

Pas dhjetë vjetësh
Unë të gjej përsëri në lulen tropikale
Që çel në mesnatë
Një kristal i vetëm bore që do mbushte kupën
e dy duarve të tua
E thërrisnin në Martinikë lulja e ballos
Ajo dhe ti ndani misterin e ekzistencës
Rruazën e parë të vesës që ka dalë shumë kohë para të tjerëve
përplot me ylbere që mbajnë gjithçka
Shikoj atë që m’u fsheh përgjithmonë
Kur ti fle në lirishtën e krahëve të tu nën
fluturat e flokëve
E kur rilind nga feniksi i burimit tënd
Në mendrën e kujtesës
Nga mëndafshi me tallaz enigmatik i shëmbëlltyrës në
një pasqyrë pafund
Duke nxjerrë gjilpërën nga ajo që s’do e shikojmë veç një herë
Në zemrën time të gjitha flatrat e barit qumështor
Marrin me qira atë që më thua ti

Ti vesh një fustan vere që s’e njeh më veten
Thuajse të palëndët stërpikur nga gjithë anët
me magnete në formë patkoi me një pigment portokall
me të kuqen e bukur
me këmbët blu