45. Mbi rrugën që ngjitet e zbret

Më thuaj ku do ndalojë kjo flakë
A ekziston një shenjë e flakës
Kjo këtu përthyen paksa letrën
Ajo fshihet te lulet e asgjë s’e ushqen
Por e shikojnë në sy e as nuk dinë çfarë shikojnë në sy
Meqë të shikojnë ty
Një statujë përgjunjet mbi det por
Ky nuk është më det
Fenerët ngrihen tani në qytet
Zënë rrugën me blloqe të mrekullueshme akulli e mishi
Që i rrokullisnin në shesh qerret e tyre të panumërta
Pluhuri ve në gjumë gratë me veshje mbretëreshash
E flaka vrapon gjithmonë
Është një jakëz dantelle në qafën e një zotërie të ri
Është kumbimi i pakapshëm i një kambane kashte në shtëpinë
e një poeti ose të ndonjë horri tjetër
Është hemisfera veriore e gjithë
Me llambat e saj të varura lavjerrësit e saj që rrinë
Është ajo që ngjitet nga humnera në orën e takimit
Zemrat janë lopatat e lehta të këtij oqeani të humbur
Kur sinjalet vërtiten në buzë të rrugëve me një zhurmë të thatë
Që i ngjan kësaj kërcitjeje të veçantë nën hapat e priftërinjve
S’ka më një aktore në turne në vagonët e bardhë e të artë
Që me kokën te dera e trenit ndërsa mendimet e ujit madhështorë
mbulojnë pellgjet
Të mos jetë gati të presë që flaka t’i japë harrimin
përfundimtar të rrolit të saj
Etiketat e fshira të shisheve të blerta flasin akoma
për kështjellat
Por këto kështjella janë të shkreta me përjashtim të një floknaje
të gjallë
Kështjellës-Ozon
E kjo floknajë që s’vonon aspak të prishet
Valëvitet në ajër meduza Është flaka
Ajo vërtitet tani përqark një kryqi
Mos i besoni ajo do përdhosë varrin tuaj
Nën tokë meduza është akoma në shtëpinë e saj
E flaka me krahë pëllumbi nuk shoqëron veç udhëtarët në rrezik
I lë hijen të dashurve sapo ato janë dy që të rrinë vetëm
Ku shkon ajo unë shikoj të thyhen pasqyrat e Venecias në afërsitë
e Venecias
Unë shikoj të hapen dritaret e shqitura nga gjithfarë muresh
në një kantier
Atje punëtorët lakuriq e bëjnë bronzin më të çelur
Janë tiranë shumë të ëmbël sepse kundër tyre ngrihen gurët
Në këmbët kanë byzylykë që janë bërë nga këta gurë
Parfumet sillen rreth tyre ylli i mirrës toka e sanës
Ato i njohin vendet me shi të zbuluar prej perlave
Një gjerdan perlash bën një çast që flaka të duket ngjyrë hiri
Por menjëherë një kurorë flakësh përfshin perlat e pavdekshme
Në lindjen e një pylli që duhet të shpëtojë nga rrënimi të vetmet
specie bimësh
Marrin pjesë një burrë dhe në majën e pjerrësirës së një shkalline fieri
Shumë gra të mbledhura mbi shkallaret e fundit
Ato hapin e mbyllin sytë si kukullat
Burri që unë s’jam më kamxhikon atëherë kafshën e fundit
të bardhë
Që zhduket në mjegullën e dendur mëngjesore
Do bëhet ndonjëherë vullneti i tij
Në djepin e parë të gjetheve flaka bie si një rrake
Nën sytë e saj hedhin rrjetën e rrënjëve
Një mbulesë argjendi mbi një pëlhurë merimange
Por flaka ajo nuk do dinte të merrte frymë përsëri
Mjerë një flakë që do rimerrte frymë
Mendoj për një flakë barbare
Si kjo që ecën orë e çast mbi gjurmën time
Dhe shndrit në rënien e gjetheve në çdo gjeth që bie
Flakë uji më udhëhiq mua gjer në det zjarri