41. Në vendin tënd

Në vendin tënd unë nuk do t’i zeja besë kalorësit të kashtës
Këtë racë Roxheri që i dha lirinë Anxhelikës
Lajtmotivi këtu i grykës së metrosë
I vendosur në vargun e flokëve të tua
Është një halucinacion tërheqës liliputësh
Por kalorësi i kashtës kalorësi i kashtës
Të merr në vithe e ju derdheni në shëtitoren krenare të plepave
Gjethet e para të humbura të të cilëve lyejnë me gjalpë fetat
ngjyrë trëndafili të bukës së ajrit
Unë i adhuroj këto gjethe po aq
sa atë që tek ty është e pavarur sa më s’bëhet
Peshoren e tyre të zbehtë
për të numëruar manushaqet
pikërisht aq sa duhet që të duket përmes rrudhave më të
holla të trupit tënd
Lajmi i dorës së parë i padeshifrueshëm
I një shisheje që ka lundruar gjatë në det
Dhe unë i adhuroj ato kur mblidhen si një gjel i bardhë
I egër mbi shkallën e hyrjes së kështjellës të dhunës
Në dritën pikëlluese ku nuk duhet të jetohet më
Në zabelin e mahnitur
Ku gjahtari ve qytën e pushkës te supi për të gjuajtur fazanin
Këto gjethe që janë monedha e Danaes
Kur më është dhënë për të afruar ty për të mos parë më
Që të shtrëngosh te vetja këtë vend të verdhë të rrënuar
Më verbuesin e syrit tënd
Ku pemët fluturojnë
Ku ndërtesat fillojnë të tunden nga një gëzim pa shije
Ku lojërat e cirkut vazhdojnë me një luks frelëshuar
në rrugë
Për të mbijetuar
Nga largësia më e madhe dy ose tre silueta shkëputen
Mbi grupin e ngushtë përplaset flamuri i bardhë