42. I gjëmon të gjitha

Në zemrën e tokës indiane Oklahoma
Një burrë i ulur
Me syrin si një maceje që i vjen rrotull një belaje

Një burrë me rrathë te sytë
E nga dritarja
Këshilli i perëndive mashtruese të paepura
Që ngrihen çdo mëngjes në mjegullën më të madhe
Zanat e zemëruara
Virgjëreshat të regjistruara spanjisht në një trekëndësh të ngushtë
dybrinjënjëshëm
Kometat e ngulëta era e të cilave çngjyros flokët

Vajguri si flokët e Eleonorës
Gulfon mbi kontinentet
E në arrën e tij të zdritshme
Sa të ha syri ka ushtri që vëzhgojnë
Ka këngë që udhëtojnë nën flatrën e një llambe
Ka gjithashtu shpresë për të shkuar aq shpejt
Sa në sytë e tu
Ngatërrohen me vazhdën e xhamtë gjethet e dritat

Në kryqëzimin e udhëve të endacakëve
Një burrë
Qark të cilit kanë ravijëzuar një rreth
Si përqark një pule

Varrosur i gjallë në refleksin e sofrabezeve të bruzta
Të stivuara gjer në pafundësi në dollapin e tij

Një burrë me kokën të qepur
Në çorapet e diellit në perëndim
Me duart peshq - sëndukë

Ky vend i ngjan një kabareje të pamasë
Me femrat e ardhura nga fundi i botës
Shpatullat e të cilave rrokullisin guralecë prej çdo deti
Agjencitë amerikane s’kanë harruar të pajisin me shefa
indianë
Mbi tokën e të cilëve kanë hapur puse
E që s’janë të lirë për të qarkulluar
Veç në kufijtë e vendosur nga traktati i luftës

Pasuri e kotë
Mija qepallat e ujit që flenë

Nëpunësi publik kalon çdo muaj
Ai hedh kapelën e ceremonisë mbi krevatin mbuluar nga
një pëlhurë shigjetash
E nga valixhja e tij prej lëkure foke
Duken katalogët e fundit të manifakturave
Me krahë dore që i hapte e i mbyllte ato kur ne ishim fëmijë

Një herë sidomos një herë
Ishte një katalog automobilash
Që paraqiste karrocën e martesës
Me speader-in që shtrihet në një dhjetë metrash
Për tërheqjen
Veturën e piktorit të madh
Të prerë brenda një prizmi
Veturën e guvernatorit
Njëlloj me një iriq deti çdo gjemb i të cilit është një flakëhedhës
Kishte mbi të gjitha
Një veturë të zezë të pjerrët
Të kurorëzuar nga një shqiponjë prej sedefi
E zgavruar në të gjitha faqet nga zbukurime gdhendjesh
të oxhaqeve të sallonit

Ashtu si prej valëve
Një karrocë që s’mundej të lëvizte veç prej vetëtimës
Si ajo në të cilën kullot sytë e mbyllur princesha Acanthe
Një karrocë dore gjigante krejt me kërmij të përhimë
E me gjuhën e zjarrit si ai që shfaqet në orët fatale
në kopshtin e kullës Shën Zhak
Një peshk i shpejtë i kapur në një leshterik e që shumëzon
goditjet e bishtit

Një veturë e madhe salltaneti e zie
Për shëtitjen e fundit të një perandori të shenjtë që do të vijë
Nga fantazia
Që do nxirrte jashtë mode të gjithë jetën,

Gishti ka treguar pa hezitim shëmbëlltyrën e bërë akull
E që atëherë
Njeriu me kreshtë tritoni
Në timonin e tij prej perlash
Vjen çdo mbrëmje të fusë anën e jorganit të perëndeshës së misrit

Unë ruaj për historinë poetike
Emrin e këtij shefi të rrëzuar që është pak i joni
Të këtij burri të vetëm futur në rrethin e madh
Të këtij burri të ndryshkur shumë bukur në një makinë të re
Që e ngre erën në gjysmë shtizë

Ai quhet
Ai mban emrin flakërues I gjëmon - Të gjitha
Për jetë e mot vrapon të mbajë dy kunguj në një sqetull
Gjëmo fatin tënd që është një breshëri kambanash feste e kushtrimi
Gjëmo krijesat e ëndrrave të tua që u bie zali të rrahura në fustanet
e tyre të bardhë
Gjëmo unazën pa gisht
Gjëmo kokën e ortekut