39. Do ishte ora pesë e mëngjesit

Do ishte ora pesë e mëngjesit
Barka me avull tendoste zinxhirin e sajë për të copëtuar
xhamat
Dhe përjashta
Një xixëllonjë
Çonte si një gjethe Parisin
S’ishte veç një britmë e dridhur e pandërprerë
Një britmë pjesë e azilit të Maternitetit aty pranë
MBARO SHKRIRËS I MARRË
Por gjithë kjo që kalonte nga gëzimi në shfryrjen e kësaj dhimbjeje
Më duket se unë isha rrëzuar një kohë të gjatë
Kisha ende dorën të shtrënguar mbi një grusht bari
E papritmas ky tutëlim lulesh e gjilpërash akulli
Këto vetulla të blerta ky lavjerrës meteori
Nga të cilat thellësira mund të ngrihej prapë kambana
Hermetike
Për të cilën asgjë një natë më parë nuk më bënte të parashikoja
Stacionin te kjo platformë
Kambana në muret e të cilës
Ondinë
Duke u tundur për të ngritur ty pedalin e harkëtarit në formë tehu
Ti kishe skalitur shenjat e sigurta
Të mahnitjes time
Me anën e një kame doreza prej korali e së cilës
kthehet nga pafundësia
Që gjaku yt edhe i imi
Të jenë veç një