14. Kujdesi

Në Paris kulla Shën-Zhak luhatëse
Si një luledielli
Vjen ndonjëherë ballas të ndeshë Senën e hija e sajë rrëshqet
pa u vënë re midis rimorkiatorëve
Këtë çast majë gishtërinjve në gjumë
Unë shkoj drejt dhomës ku jam shtrirë
Dhe i ve zjarrin
Që asgjë të mos mbetet prej pranimit që ma patën shkulur
Mobiliet atëherë i bëjnë vend kafshëve me të njëjtit shtat
që më vështrojnë vëllazërisht
Luanë në krifat e të cilëve karriget përfundojnë së shkretuari
Peshkaqenë me barkun e bardhë ku përfshihet dridhërima e fundit
e çarçafëve
Në kohën e dashurisë e të qepallave mavi
Shoh të digjem kur më vjen radha shoh këtë skutë
madhështore hiçasgjëje
Që qe trupi im
I gërmuar nga sqepat e durueshëm të kurrillave të zjarrit
Kur gjithçka mbaron i padukshëm futem në sarkofag
Pa u ruajtur nga kalimtarët e jetës me hapat e zvargur që tingëllojnë
shumë larg
Shikoj halat e diellit
Përmes murrizit të shiut
Dëgjoj të grisen ndërresat njerëzore si një gjethe e madhe
Nën thoin e mungesës dhe pranisë që janë bashkëfajtorë
Çdo avlëmend venitet e s’mbetet veç një qëndisje
e parfumuar
Një guaskë prej dantelle me formën e përpiktë të një gjiri
Unë nuk prek më veç zemrën e gjërave unë mbaj fillin