3. Joshësja

Baulet e mia s’kanë më peshë etiketat janë dritëza që vrapojnë mbi pellg
Do mjaftojë gjithçka për këtë vend ku çon plot gjëra pas daljes jashtë përdorimit
karroca postës e natës
Gjithçka prej kristali të zi përgjatë mullarëve shakullinë drenjash
Kështjella që fërgëllon e unë betohem se sapo vuri
një shkreptimë përpara meje
Vendi i mashtruar prej çdo gjëje që do mund ta bënte atë të banueshëm
Unë nuk shikoj veç korridore të ngushtë të ngatërruar
Shkallë helikoidale
Vetëm në majë të kullës së vrojtimit
Shpërthen ajri i krasitur në formën e trëndafilit
I syrgjynosur besëtytnisht vendi primitiv i një krahu kallamash për t’u shtrirë
Arkitekti i marrë për atë që mbetej hapësirë e lirë
Ngjan të ketë ëndërruar një garazh për mija tryeza të rrumbullakëta
Secila e pandehur për të darkuar havjar me shampanjë
Me mua bustet e dyllit njëri më i bukur se tjetri
por mes tyre i panjohshëm është futur tinës një bust i gjallë
Buste sepse s’ka veç një sofrabez me reflekse të ndryshueshme
për të gjitha tryezat
Mjaft i mangët për të ngujuar shtatin e gjithë këtyre femrave
të rreme e të vërteta
Çdo gjë që është ose mungon nën sofrabez fashitet nga muzika
Orakulli i dëshiruar i mëqikut të një këpuce
Më i shkëlqyer se një peshk i hedhur në bar
Ose i një pulpe që bën një tufë llambash minatorësh
Ose i gjurit që hedh një fluturues në zemrën time
Ose i një goje që përkulet që përkulet për të derdhur parfumin e saj
Ose i një dore në fillim larg çastit kur duket se nuk e shmang
një prekje krahësh me dorën time
O menisk
Përtej gjithë dhuratave të lejuara e të ndaluara
Në kurriz elefantësh këto shtylla që hollohen gjer në fije
mëndafshi në shpellat
Menisk perde e mrekullueshme tangjenteje kur jeta s’është
veç një çafkë që pi
Dhe thuaj se kaq mirë unë nuk do të shikoj më ty