13. Pa përvojë

Nuk është harruar
Përpjekja e çuditshme e rrëmbimit
Pa shiko një yll megjithëse ende mesi i ditës
I kësaj vajze katërmbëdhjetë vjeçe
Katër më shumë se gishtat
Që merrte ashensorin
Unë shikoj gjinjtë e saj sepse kaq e zhveshur qe
U ngjajnë shamive që thahen mbi një trëndafil
Apartamenti i prindërve të saj
Babai një piketë e rrasur fort në mugëtirë
nëna piramidë e hijshme abazhuri
Apartamenti në katin e katërt të një shtëpie
të rrugës Shën-Martin
Jo larg Portës së ruajtur nga dy salamandra gjigante
Poshtë së cilës unë rri vetë për orë e orë çdo ditë
Qofsha në Paris ose jo
Qumështorja e bukur e thërrasim vashë Qumështorja
Shqetësohet nga ndalimi i ashensorit midis katit
të dyte e të tretë
Në gjashtë të mbrëmjes kur lagja Shën-Martin
nis të bluaj gjipsin e bananieres së xhamit me ngjyra
Të mbetesh kështu i varur si zinxhiri i një xhakete meksikane
Nuk ka asgjë sidomos ngazëllimtare
Platforma e katit të dytë disa hapa poshtë Qumështores
mbart dërrasë të hollë ngjalën e një parmaku
e ca barëra të bukur murrakë shumë të gjatë
Që i ngjajnë një petku burri
Vashëza e habitur në mes të ngjitjes krahasohet me
një djall me pendë
Ajo ka sy më të blertë se sa zakonisht është e blerta
engjëllore
E këto sy zhyten digjen në sy të tjerë mbi të cilët
rrëshqet një flakë bori
Nga poshtë pulpat e qumështores ndrisin pak vëngër
janë dy zogj të murgët që duhet të jenë më të vakët
e më të epshëm se gjithë të tjerët
Sytë prej bori ngulen aty një çast pastaj vështrimi
vezullues hapet mbi fustan
Delikat Parisian
Është mjaft që ato dy qenie të kuptohen
Kështu në një kolibe në kohë shiu nën tropikë
nervozizmi bën mrekullinë
Insektet me trup shumë të vogël shpalosin flamurët
e vërtetë që zvargen kudo nëpër skuta
Një portë që shket mbi vetveten me zhurmën e një
ombrelle që mbyllet
Fëmija është në krahët e burrit ai ndjen të fërgëllojë
mishi përmbi leqet nën fustanin që ngrihet pak si një lulevath
Shkalla e ndriçuar keq hijet zmadhohen mbi murin prej
mermeri artificial
Hije kuajsh lëshuar me të gjithë frerët në tufan
Hije çufrajash që vrapojnë sipas radhës shumë larg
njëra tjetrës
E sidomos hije valltarësh gjithmonë i njëjti çift mbi një
platformë rrotulluese me anët e shajakta
Ky çast bën të çakërdiset treni i rrumbullakët i lavjerrësve
Rruga flak shkreptima Qumështorja buzëqesh tinës midis
frikës dhe ëndjes
Shoh zemrën e saj në këtë çast është e hutuar qartas
është burbuqja e parë që hov nga një gështenjë
e trëndafiltë
Një fjalë e gjithçka shpëtohet
Një fjalë e gjithçka humbet
I panjohuri atje tundimi si askund tjetër nën këtë qiell
me kashtë vargonjsh

Por dhe frika nën këtë kube shumë shqetësuese nga hapat
që shkojnë e vijnë
E bërjes së një pirgu allçie nga kjo shtëpi që është
shumë larg
Një pirg allçie në një strehë ku do fillonin të dashuroheshin
Frika e harrimit të gishtërinjve të saj në një libër për të mos prekur më
E mbylljes së syve të saj mbi vazhdën e njeriut të parë që vjen
për ta shmangur si e marrë
Çfarë çasti
Të tjerat dihen
E shtëna e revolverit dhe gjaku që kërcen me lehtësi shkallët e blerta
Jo aq shpejt sa burri
shenja e tij e dhënë 1m. 65 portieri nuk ka guxuar ta ndalojë këtë
vizitor të pazakontë por të sjellshëm
Nga ana tjetër ai ishte shumë i pashëm
Të mos ikë duke ndezur një cigare
Më të ëmbël se dhembja për të dashuruar e për të qenë
i dashuruar