19. Qëndrimet spektrore

Unë s’i jap asnjë rëndësi jetës
Nuk citos më të voglën flutur jete për interes
Unë nuk i duhem jetës
Por degëzat e kripës degëzat e bardha
Çdo flluskë hijesh
E luletaçe deti
Zbresin e marrin frymë brenda mendimit tim
Vijnë nga lotët që unë nuk derdh
Nga hapat që s’kam bërë që janë dy herë hapa
Për të cilët rëra kujtohet gjatë baticës
Shufrat prej hekuri janë në brendësi të kafazit
E zogjtë vijnë nga shumë lart të këndojnë para këtyre hekurave
Një tunel bashkon të gjithë parfumet
Një ditë një grua u fut aty
Ajo u bë aq shndritëse sa unë s‘munda ta shoh
Me këta sy që më kanë parë mua vetë të digjem
Kisha tashmë këtë moshë që kam
Dhe kujdesem për veten për mendimin tim si një rojtar nate
në një fabrikë të pamatur
Rojtar i vetëm
Shesh-kalimi mahniste gjithmonë të njëjtët tramvaje
Figurat e allçisë s’e kishin humbur aspak shprehjen e tyre
Ato kafshonin fikun e buzëqeshjes
Njoh një tapiceri në një qytet të zhdukur
Nëse me pëlqente t’ju shfaqesha veshur me këtë cohë
Ju do besonit ne ardhjen e fundit tuaj
Si në timin
Më në fund gurrat do kuptonin se nuk duhet thënë Gurrë
Ujqit i joshim me pasqyra bore
Zotëroj një barkë të shkujdesur ndaj çdo klime
Unë tërhiqem prej një pirgu akulli me dhëmbë flake
Pres e copëtoj drurin e kësaj peme që do jetë ngaherë e blertë
Një muzikant ngecet te telat e instrumentit të tij
Flamuri i Zi i kohës në asnjë histori fëmijësh
S’i afrohet një anijeje që s’është ende veç hija e saj
Ka ndoshta një mill për këtë shpatë
Por në këtë mbrojtëse ka tashmë një duel
Gjatë të cilit dy kundërshtarët çarmatosen
I vdekuri është më pak i poshtëruar
E ardhmja nuk është kurrë

Perdet që nuk janë ngritur kurrë
Valëviten në dritaret e shtëpive që do ndërtohen
Shtretër të rregulluar prej çdo zambaku
Shkasin nën llamba vese
Një mbrëmje do vijë
Copa arit të dritës shtangin nën myshqe të bruztë
Mbajnë gjithë tejdukshmërinë për ato që shohin
Ato shikojnë palmat mbi duart
Kurorat në sytë
Por zjarri i kurorave dhe i palmave
Ndizet s’bën veç mezi ndizet thellë në pyllit
Atje ku drerët duke përkulur kokën marrin në shenjë vitet
Nuk dëgjohet akoma veç një goditje e dobët
Nga vijnë mija zhurma më të lehta ose më të shurdhëta
E kjo goditje përjetësohet
Ka fustane që vibrojnë
E vibracioni i tyre është në harmoni me këtë goditje
Por kur dua të shikoj fytyrën e atyre që i mbajnë ato
Një mjegull e dendur çohet nga toka
Poshtë kambanoreve prapa rezervuarëve më elegantë
të jetës e të pjellorisë
Në grykat që erren midis dy malesh
Mbi det në kohën kur dielli bëhet më i vakët
Qeniet që më bëjnë shenjë janë të ndara nga yjet
Megjithatë karroca e lëshuar në revan të madh
Përlan deri ngurrimin tim të fundit
Që më pret atje poshtë ku statujat e bronzit e të gurit kanë këmbyer
vendet me statujat e dyllit
Banianë banianë