16. Sfinksi vertebral

Gruaja hija e duruar e grremtë i bie qark kalldrëmeve
Tendat veneciane hapen e mbyllen mbi sheshin
Ku shkojnë të lirshme kafshë të ndjekura nga zjarre
Fenerët e lagur spërkatin me avull rrethuar nga një re sysh blu
Që veshin peizazhin përpjetë lumit të qytetit
Këtë mëngjes bashi i diellit ashtu si përpihesh ti prej këngëve madhështore
pëshpëritur sipas modës së vjetrës nga përgjueset lakuriqe pas perdeve
Ndërsa arumet gjigante vërtiten rreth belit të tyre
E manekini i përgjakur kërcen mbi tre këmbët e tij në pullazinë
Ai vjen thonë ato duke harkuar qafën e tyre mbi të cilën hovi i
gërshetave çliron akullnaja pakëz të trëndafilta
Që këputen nën peshën e një rreze drite rënë nga grilat e shqyera
Ai vjen është ujku me dhëmbë xhami
Ai që gërryen orën në kutizat e rrumbullakëta
Ai që thith kundërmimet tepër të thekshme të barërave
Ai që avullon zjarre të vegjël mbrëmjes tek kalon nëpër rrepat
Kolonat e apartamenteve të mëdhenj prej mermeri e bimë parfumesh
sokëllijnë
Sokëllijnë e tunden nga këto lëvizje vajtje-ardhje që gjallëronin
gjer atëherë veç ca ambiente kolosale të uzinave
Gratë si të ngrira mbi platformat rrotulluese shkojnë të shohin
Është ditë majtas por natë krejt natë djathtas
Ka grumbuj degësh ende plot zogj që kalojnë në pikë të vrapit
duke errësuar çeltirën e dritares
Zogj të bardhë që pjellin vezë të zeza
Ku janë këta zogj që zëvendësojnë tani yjet qarkuar me dy radhë perlash
Një kokë peshku shumë shumë e gjatë nuk është ende ai
Nga koka e peshkut lindin vasha që shkundin një sitë
E nga sita e zemrave prej lotësh Batavie
Ai vjen është ujku me dhëmbë xhami
Ai që fluturonte shumë lart mbi trojet midis pallateve që rishfaqen
sipër shtëpive
Me bimë majëmprehta të kthyera drejt syve të tij
Me një të blertë për të shpërfillur një shishe shkume të përmbysur në borë
Thonjtë e tij prej nefriti ku kundrohet duke fluturuar
Qimja tij me ngjyrë shkëndijash
Është ai që uturin në farka muzgut e në dollapë të braktisur rrobash
Është i dukshëm mund ta prekësh shtyn përpara me lavjerrësin
e tij vargun e tendosur të dallëndysheve
Përgjueset përkulen përkulen nga dritaret
Në gjithë krahun e tyre të hijes në gjithë krahun e tyre të dritës
Çikriku i ditës tërhiqet nga goditjet e vogla të krahut të parajsës
së rërës
Pedalet e natës lëvizin pareshtur